Nieuwe column Joost van Loo

De afgelopen tijd zijn er veel interessante loopevenementen geweest waar ik aan mee had willen doen. Ik denk aan de marathon van Utrecht, of de 3bergenloop en zelfs afgelopen weekend een heuse zwemloop. Maar ja, ik deed niet mee, een soort variant van ‘Ken je de mop van de trein die naar Amsterdam zou gaan? Die ging niet!‘.

‘Wat dan, ergens last van of geblesseerd?’, hoor ik jullie denken. Nee, dat niet, hoewel dat op zich niet zo verkeerd is gedacht. Aan de andere kant, het heeft indirect wel met een blessure te maken. Terug naar vorig jaar. In mijn enthousiasme had ik mij opgegeven voor een stuk of zes voorjaarsevenementen. Alleen raakte ik begin april geblesseerd. Zoals elke hardloper denk je eerst dat het wel mee zal vallen, maar uiteindelijk duurde deze blessure wat langer dan verwacht (en gehoopt, maar dat is een open deur). Het kwam erop neer dat ik aan geen van de vooraf ingeschreven evenementen heb meegedaan en bij elkaar toch wel honderd euro heb weg egooid. Dat is een paar hardloopschoenen (weliswaar in de sale, maar toch).

‘Dat niet nog een keer’ dacht ik toen ik weer kon hardlopen en zo werd er niet of nauwelijks vooraf ingeschreven voor hardloopevenementen. Het idee was om zo laat mogelijk in te schrijven. Bij de 3bergenloop was ik drie dagen te laat en was het evenement ‘vol’. Jammer, kan gebeuren. Leuk voor de organisatie die vooraf de zekerheid heeft van een ‘vol’ evenement, jammer voor de loper die op het laatste moment zou willen mee doen. Want eerlijk is eerlijk, de 3bergenloop heeft een mooi parcours door de bossen, waarbij dit jaar de regen (en natte sneeuw) de dagen voorafgaand het extra zwaar hadden gemaakt.

 

Ik had geen zin om als ‘malle Eppie’ met alleen een nummer tussen al die lopers-met-nummer-en-naam te lopen.

Bij ‘Utrecht’ had ik mij willen inschrijven voor de 5 km en was te laat met inschrijven om mijn naam op het startnummer te krijgen. Hoe flauw ook, maar ik had geen zin om als ‘malle Eppie’ met alleen een nummer tussen al die lopers-met-nummer-en-naam te lopen. Hier had het dus niet te maken met het feit dat men vooraf vol zat (verre van zelfs), maar gewoon met het feit dat ik een bepaalde wens/idee had over het startnummer. Kortom, dit lag geheel aan mij.

En afgelopen weekend miste ik een evenement omdat ik mij echt op het aller-aller-laatste moment wilde inschrijven. De betaling moest via iDeal en je raadt het al: daar ging iets mis. Toen had ik geen zin om verder te gaan met inschrijven. Met als gevolg dat ik gewoon langs de kant stond om de deelnemers aan te moedigen.

Op deze manier ontstaat er een nieuw fenomeen: een verslag van een evenement waar men niet aan mee heeft gedaan. Aangezien er veel evenementen zijn, moet dat ‘gat in de markt’ zijn.

Nog even terug naar het vooraf inschrijven. Uiteraard is dat een perfecte mogelijkheid om verzekerd te zijn van een startbewijs en gezien het (toenemend?) aantal evenementen dat vooraf vol zit is het een succes. Met een paar klikken ben je ingeschreven en kan je niet meer terug. Een inschrijving annuleren is niet eenvoudig en als men die mogelijkheid wel biedt, dan regelmatig onder inhouding van een deel van de inschrijfkosten. Daarom wacht ik tegenwoordig met inschrijven, met het risico van ‘niet-starten’. Ik ben niet van die kwaliteit dat men voor mij altijd wel een startbewijs heeft liggen.

Overigens is het bij kleinschalige evenementen altijd mogelijk om op het laatste moment in te schrijven, dus als alternatief dan maar de aandacht verleggen naar dit soort evenementen. Daarvan staan er genoeg in het boek ‘De leukste lopen 2016’.

Zo, nu eerst eens uitzoeken of er de komende periode nog evenementen zijn waar ik mij voor kan inschrijven.

Tekst: Joost van Loo

kopmethaar