Geplaatst op 21 april 2017

Blog Armand: De blessure

Lopen en hardlopen zijn natuurlijke bewegingen die kinderen heel goed afgaan. In de loop der jaren slagen we er – geholpen door zitten en inactief zijn – helaas erg goed in om die souplesse te verliezen. Gelukkig worden we er steeds meer van doordrongen dat bewegen goed is. Maar blijkbaar wil niet ieder lijf meewerken aan de drang van bewegen en worden we geconfronteerd met iets waar iedereen bij voorkeur met een grote boog omheen wil: de blessure.

Knoop

In mijn actieve sportcarrière op niveau werd ik regelmatig geplaagd door blessures. De laatste jaren concentreerde zich dit altijd op één plaats: de hiel/achillespees/enkel rechts. Er zat een flinke knobbel (de zogenoemde Haglund). Na alles geprobeerd te hebben, artsenbezoek waar een ingreep werd afgeraden en drie jaar met pijn lopen, werd de knoop doorgehakt.

Half uurtje werk, half jaartje revalideren

Bot wegschaven, slijmbeurs eruit en pees schoonmaken. “Half uurtje werk, half jaartje revalideren,” klonk het gedecideerd uit de mond van de autoriteit, professor Gino Kerkhoffs. En vreemd genoeg kon ik er de humor wel van inzien!

Geduld

Humor? Jawel, als pijn in de weg blijft zitten, ga je geduld kweken. Geduld was er niet meer toen bekend werd dat de ingreep zou gaan plaatsvinden. En dan liefst ook zo snel mogelijk, want alle dagen die je moet wachten komen er aan het einde weer bij. Maar toen de ingreep volgens prognose was uitgevoerd, volgde de rust. Ook al onder het motto “ik hoef toch geen wereldkampioen te worden” neem ik er goed de tijd voor. Ik heb er alweer zin in om langzaam weer iets te gaan doen wat op trainen lijkt: zwemmen, fietsen en dan na enkele maanden (jawel, zes maanden maar dan misschien toch wat korter…) weer lopen. Maar wel pijnvrij.

Want het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Pijnvrij lopen was toch het doel en dat gaat gewoon weer gebeuren. Want voor veel sporters geldt: “Dat kan ik niet, dat ken ik niet.”

En als dat weer lukt? Dan ga ik me weer drukmaken dat ik harder wil zoals ik bij veel collegalopers zie.

Tekst: Armand van der Smissen

Foto: Toin Damen

Armand is personal coach en bondscoach Duathlon (Run Bike Run) en CrosstriathlonF