De Eemmeerloop: een blokje om…

Op zaterdag 21 mei was de Eemmeerloop, een loop van exact 50 km rondom het Eemmeer met start en finish in hartje Spakenburg. Behalve dat dit van oudsher een estafetteloop is, die dient te worden uitgevoerd door een team van vijf verschillende lopers, is er tegenwoordig ook de mogelijkheid om deze in een duo te finishen en voor de echte bikkels is er ook de solo-loop.

Korte broek en singlet

In de sporthal naast de voetbalvelden van de rivaliserende voetbalclubs SV Spakenburg en IJsselmeervogels, is voldoende ruimte om lange broeken en shirtjes met mouwen om te ruilen voor korte broek en singlet. Het is prachtig weer, bijna 18 graden, helaas staat er wel een matige wind (windkracht 4) uit het zuiden, maar gelukkig is die niet zo krachtig als het jaar hiervoor. De sfeer is geheel anders dan bij reguliere hardloopevenementen, omdat er vooral teams samen zijn.  Het is niet zo’n bekende loop, en dat merk je aan de grote hoeveelheid hardlopers die duidelijk goed getraind zijn en bij een atletiekvereniging horen. De shirtjes van Altis en BAV zijn goed zichtbaar.

De sfeer is geheel anders dan bij reguliere hardloopevenementen

De etappes voor de estafettelopers zijn vooraf vastgesteld, de eerste etappe is 8,3 km en vertrekt vanuit Spakenburg direct een dijk op langs het Nijkerkernauw. De tweede loopt over een brug en langs een bos, aan de overkant van het water in tegengestelde richting en is 9,5 km. De derde etappe is een hele saaie, het zicht is enkel en alleen water en windmolens, en dat 9,2 km lang, met als toetje een flinke beklimming, die de brug over het Eemmeer is. De vierde etappe is de langste, en gaat over 14,1 km. De route leidt langs Huizen, Blaricum en Eemnes en stopt in Eembrugge. De laatste etappe is weer een korte – 8,9 km – en loopt via een polder weer richting het Eemmeer maar slaat daarvoor af, langs een nieuwbouwwijk naar Spakenburg, waar de finish is.

Flinke klus

Als team is het natuurlijk even uitvechten wie welk stukje loopt, en er is een volgbus nodig om de teamleden naar de startplek te vervoeren. Om die punten te vinden, is nog een flinke klus, doordat de plattegrond niet direct de meest duidelijke is. Omdat het flinke, onbeschutte stukken zijn, is het heel fijn om een fietser mee te hebben, die je uit de wind kan houden en eventueel kan voorzien van drank en gel. Er is vrijwel geen publiek over de hele route, daardoor zijn de verzamelplekken op etappe-eindes juist zo gezellig. Afzonderlijk van elkaar kom je elk team natuurlijk weer tegen, mits je een zelfde snelheid loopt. De eerste stop is op een dijk, vlak bij een koeienstal. Helaas waren de koeien dit jaar al in de wei, maar vorig jaar kon je er nog mee op de foto.

IMG_7909

50 kilometer is een flink eind, vooral omdat het uitzicht weinig variatie biedt, maar doordat het in een team wordt afgelegd, is het vooral heel erg gezellig en een goede uitdaging. Het is zo knap van de solo-lopers om zo’n eind alleen te doen! De finish in Spakenburg is heel mooi, de dames in klederdracht staan langs het parcours om de laatste kracht bij te zetten. Helaas zijn er geen medailles op deze estafette te verdienen, maar wel een heerlijke koek voor de nummers. Voor ons was de koek op, maar gelukkig is het altijd mogelijk om wat haring of paling te happen in het dorp.

Tekst: Petra Kerkhove