Petra Kerkhove liep de Marathon Berlijn. Een sfeerverslag

Het staat op de To-Do-List van velen: de Marathon van Berlijn. Natuurlijk omdat deze bekendstaat als het snelste parcours waarop het wereldrecord is gevestigd, maar ook omdat de race je dwars door een zo door het verleden beladen stad leidt.

Tekst en foto’s: Petra Kerkhove

Als je door de stad loopt, voel je nog steeds het verschil tussen Oost- en West-Berlijn. De start in de Tiergarten, het grote park middenin de stad, maar vooral de finish onder de Brandenburger Tor zorgen voor een spectaculair beeld.

Expo

Als deelnemer mag je je startnummer ophalen op een prachtige locatie, namelijk de oude luchthaven van Berlijn, Berlin-Tempelhof. Deze werd in 2008 gesloten en is zeer geschikt voor de immense expo die de BMW Berlin-Marathon heeft georganiseerd. Los van de gebruikelijke aanbieders van hardloopkleding, -schoenen, -lampjes, gels & powerbars, wordt deze expo ook opgeleukt door die andere grote sponsor naast BMW, te weten Erdinger. Alcoholvrij natuurlijk, maar ook met! De fijne Duitse hits op de achtergrond maken de expo een zeer vrolijk evenement.

Schermafbeelding 2015-10-14 om 12.50.49

Raceday

Zondag: raceday!! Natuurlijk heb ik op zaterdagavond al mijn spullen bij elkaar gezocht, getest en ingelopen,  de chip bevestigd aan mijn schoen, mijn sporthorloge opgeladen. De trainingen zijn gedaan, ik heb mij (redelijk) aan de taper-periode gehouden. Het weer gecheckt, 18 graden en lichtbewolkt. En toch blijf ik nerveus voor zo’n grote race. Juist omdat het traject bekendstaat als een ‘snel parcours’ leg je jezelf al snel de druk op dat je moet gaan voor een PR. Aangekomen bij de Tiergarten voel ik de spanning en de chaos die het evenement met zich meebrengt. Hoewel we de plattegrond uitgebreid bestudeerden en zaterdag even een verkenningsrondje maakten op locatie, was het toch heel onduidelijk waar we onze spullen konden afgeven. Ook leek het wel of de organisatie niet was bedacht op de frisheid die de vroege ochtend gaf. Het leek alsof er te weinig warmhoudcapes waren. Omdat je op tijd in je startvak moet staan (en wij in de laatste startwave stonden), duurde het best lang voor we daadwerkelijk konden beginnen. De lange rijen voor de dixies zorgden voor een koude ochtend. Gelukkig slaagde de organisatie er toch redelijk snel in de warmhouddekens die bestemd waren voor na de finish aan de start aan te bieden. Dus gehuld in een mooie gele warmhouddeken stond ik daar, als één van de 41.224 personen uit 127 verschillende landen, die de 42,195 km achter zich wilden laten.

Schermafbeelding 2015-10-14 om 12.44.47

De sirtaki

De start verliep soepel, iedereen was uitgelaten en klaar om te gaan. Het zonnetje scheen, de sirtaki (in après-skiversie) klonk door de speakers. Als je de mini-snelweg door de Tiergarten uitloopt, kun je meteen kiezen of je links of rechts langs de Siegessäule gaat. Het is best confronterend dat je aan het begin langs een ‘victory’-monument loopt. Mijn eerste gedachten waren: ‘Zo, al 1/84ste achter de rug.’ De vele lopers wilden de eerste meters niet echt ruimte maken, en ‘rechts lopen, links inhalen’ was ook een onduidelijk concept voor velen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Met volle moed loop ik over de brede lanen en langs de prachtige gebouwen van het oude West-Berlijn. Na drie kilometer passeer ik de eerste brug. Drinkposten in overvloed overigens, dat doen ze heel goed. Na 9 km loop ik het oude Oost-Berlijn binnen, duidelijk herkenbaar door de rechtlijnige, maar met heldere kleuren opgefriste betonnen appartementen.

Heerlijk was de technodeejay die stond te draaien voor een undergroundclub. Ook dat is Berlijn!

Op het 11 km-punt buigt het parcours weer af richting het westen en zie je de Fernsehturn, een duidelijk herkenningspunt in Berlijn. Deze toren is overigens ook echt een aanrader om te bezoeken voor of na de marathon, je kunt er op een heldere dag het parcours goed herkennen. Bij Alexanderplatz staat het vol met toeschouwers en zit ik net over een kwart van mijn race, ik heb er nog zin in en de cheers langs de weg doen me goed. Het zonnetje ‘staat aan’ en ik weet hoe mijn lichaam zich houdt. Het stuk tussen 15 en 17 km is redelijk saai, en tot aan de halve marathon redelijk recht en snel. Ik zie dat de eerste mensen beginnen met wandelen. Het is toch warmer dan ik vanochtend dacht… 18 graden met zon op mijn bol is heerlijk. Maar dan op het terras met een biertje in je hand… Tot 30 km gaat het parcours richting het Grunewald en Potsdam. Gelukkig hebben de vele toeschouwers de moeite genomen om langs deze weg te gaan staan. Blij met hun aanmoedigingen, de vele bands en deejays langs de kant van de weg slaag ik erin de beginnende vermoeidheid van me af te slaan.

berlijn2

De man met de hamer

En dan is ‘ie daar: de man met de hamer. Ik ontmoet hem op het stuk rond de 32 km. Gelukkig heeft de organisatie gezorgd voor goede opzwepende muziek langs de kant. Ook de bogen over de weg zorgen voor wat afwisseling. Vanaf het 38 km-punt zie ik diverse lopers met kramp. De massageposten duiken op in de berm. Hiervan wordt gretig gebruik gemaakt. Maar ik weet het: deze marathon ga ik uitlopen. Immers, als ik thuis een rondje van 4 km maakt, doe ik dat met twee vingers in mijn neus! Ik proef het aan alles, ik krijg er weer zin in! Ik loop langs leuke terrassen, er is ruimte voor mijn voeten. De laatste grote bocht leidt naar Unter den Linden en ik zie de Brandenburger Tor al glimmen in de zon! De grap is dat ik nog een redelijk eind moet doorlopen om bij de finish te komen. De Japanners hebben hun selfie-modus al aan en niemand is nog bezig met zijn tijd. We gaan toch wel finishen! En dan de echte finish. Ik passeerde de finish met op de achtergrond het wonderbaarlijke smurfennummer van Vader Abraham. Maar yes! Wat een fijn parcours, wat een heerlijk publiek en wat een mooie medaille! Elke finisher kan een flinke pul Erdinger alcoholvrij drinken, het zonnetje schijnt nog steeds, de lopers zitten heerlijk in het gras te herstellen. We delen onze trots met elkaar.