Een topdag in de heuvels

Afgelopen zondag een winderige editie van de Scholten Awater Zevenheuvelenloop. Onze redacteur Petra Kerkhove doet verslag. ‘Ik ben een snelstarter.’

12240029_995817340440852_2028889840302728912_n

Het winderige parcours van de Zevenheuvelenloop was er eentje voor in de boeken… Windkracht 100 voor mijn gevoel, maar wat een heerlijke temperatuur! (14 graden Celsius).

Helaas was het nog hard aan het regenen toen ik me kon verkleden in de fijne parkeergarage van de Rabobank. Samen met mijn loopmaatjes had ik afgesproken op het terras onder de Schouwburg. Precies toen ik me naar het startvak (rood) moest begeven, was het droog.

Een waar feestje

Het prachtige parcours, dat startte over de heerlijke brede banen van de Groesbeekseweg, was een waar feestje. Ik ben een snelstarter. Dat wil zeggen: geef me een startschot en zonder na te denken ben ik er in de hoogste versnelling vandoor. Mijn trainer moet me altijd terugfluiten… (En dat lukt dus eigenlijk nooit.) Maar hier in de zeven heuvels mocht en kon het! De eerste 2 km zijn namelijk bergafwaarts. En met een prima windje in de rug kon ik gewoon gas geven!! Dan kom je bij de eerste heuvel op ongeveer 4 km, op de Nijmeegsebaan. Dat is een pittige! Op het einde van deze reus van een berg (haha) zag ik de eerste mensen al teruglopen naar de start en anderen wandelen.

Met een prima windje in de rug kon ik gewoon gas geven!!

Na 6 km krijg je een heerlijk dalletje… Tempo omhoog en gaan! Ik denk dat hardlopers tot de kleine groep mensen behoren die “als alles bergafwaarts gaat” het wel kunnen waarderen. De weg daarna is lekker geglooid, met mooie bomen en een lekkere stevige zijwind. Op ongeveer 10 km zit je op een vreemd stukje; het pad is modderig en heel erg smal, het is lastig je tempo vast te houden.

De echte killer

De vermoeidheid is op ieders gezichten te lezen. Dan komt de echte killer: de laatste heuvel, die waar je niet meer aan had gedacht. Je hoort mensen in zichzelf mompelen. Gelukkig staan er zo her en der wat toeschouwers die je toch over die laatste drempel heen helpen. En dan: Walhalla! Bergafwaarts naar de finish! Met de laatste energie heb ik even die eindsprint erin gegooid. En wat een blijdschap over de finishlijn! Iedereen complimenteert elkaar, er wordt getoast met een AA. Toen begon het weer te regenen. Maar dat maakte mij niet uit. Zo’n douche komt prima gelegen na zo’n heerlijke work-out. Gelukkig kon ik heel snel aan het herstelbier bij café Van Buren. Wat een topdag! En een hele goede organisatie!