Groet(en) uit Schoorl!

De naam deed me altijd denken aan een briefkaartje… Maar als je deze race eenmaal hebt gelopen, dan weet je wel beter! Groet is namelijk een dorp, met welgeteld 1.689 inwoners (in 2004, bron: Google), die je, als je de halve of de 30 km loopt, al binnen de 5 km tegenkomt.

Door: Petra Kerkhove

Natte sneeuw

Zaterdag 13 februari, een vrijwel windstille en zonnige maar frisse dag. Ik heb mijn trainingen voltooid, nog even een laatste rondje de benen “losgegooid”, startnummer, schoenen, gelletjes, en andere uitrusting al goed bij elkaar gelegd. Het is toch even reizen, zeker als je met het openbaar vervoer gaat. Dus de tijd die ik kan pakken om nog even om te draaien op race-day wil ik zeker hebben. Geen gehaast, geen gestress. Dan kijk ik nog even naar het weerbericht en zie ik dat het helaas behoorlijk regenachtig wordt. Met kans op natte sneeuw. Oeps! Oh wacht… en ook nog een windkracht die richting 5 gaat.

Showtime!

Maar goed, je bent geen watje, de training zit in je benen, het startbewijs op je shirt gespeld. No way back! Op tijd aangekomen op station Alkmaar, ik kan direct instappen in een van de dubbeldekkers die gereed staan om de lopers naar Schoorl te brengen. Het is een klein stukje lopen naar de sporthal, waar ik met de rest van de bikkels netjes mijn spullen kan droppen. Kwart voor 11: Showtime!! Ik begeef me naar het juiste startvak, waar ik  samen met de rest van het ‘vuilniszak is regenjas’-volk bijna wordt weggeblazen door een krachtige wind. Gelukkig gaat de start lekker snel en hup, ik ben los!

Met de rest van het ‘vuilniszak is regenjas’-volk word ik bijna  weggeblazen door de krachtige wind.

Het lekkere werk

Eerst een lus in Schoorl, direct naar Groet, en dan beschut tegen de wind door de leuke dorpjes, waar, bewonderenswaardig, toch heel veel mensen langs de kant staan om alle bikkels aan te moedigen. Op de 4de kilometer is er een heerlijke afdaling, die helaas op de volgende kilometer al weer ongedaan wordt gemaakt met een kleine klim. Eigenlijk gaat dat stuk heerlijk, de weg is breed genoeg, geen mensen die links blijven hangen. En dan begint het lekkere werk: een ongelofelijk lange klim de duinen in. Je ziet de eerste mensen hun tempo al terugschroeven. Logisch! Hij is echt wel pittig! Ik dacht aan de woorden van mijn trainer: kleine pasjes, armen goed bewegen! Dus hop, voor je het weet ben je boven. En ‘what goes up, must go down’ dus die tijd kun je weer inhalen naar beneden. Het is altijd fijn als je naar beneden mag. Vervolgens kom je in de mooie duinen van Schoorl. Je loopt tussen de prachtige naaldbomen en er is weinig wind. Er staat zelfs een groepje zwarte koeien je kauwend aan te staren. Maar dan! Aangekomen op 12 kilometer krijg je de volledige wind in je gezicht, met bijbehorende regen. Dat zorgt dat je toch iets minder blij bent met de natuur.

Mindfuck

Onbeschut loop je over het verharde stuk dat in de zandbak van Schoorl ligt. Veel mensen kleven aan bij groepjes om zo niet de wind te hoeven vangen. Helaas zijn deze 5 kilometers echt niet zo gezellig! Het had een heel klein beetje weg van de 7 kilometers over het strand van Egmond de afgelopen editie, maar dan verhard. Gelukkig buigt het pad weer naar rechts en kun je weer wat snelheid maken op het minder winderige stuk. En dan heb je pardoes de ‘mindfuck’ van GroetuitSchoorl. Op een bordje staat netjes aangegeven: ‘finish naar links’ en ‘30km nog een rondje’. Je hebt namelijk de keuze om gewoon de halve te lopen. Je bent kapot van dat saaie stuk met die wind in je snoet. Ik weet zeker dat er velen met mij een ‘split second’ hebben gedacht om toch vast naar de finish te gaan.

De handdoek is voor velen toch een verrassing.

Speciale band

Het voordeel is, dat je je als “dertigloper” ophaalt aan de snelheid van de halvemarathonlopers. Maar als de splitsing is geweest, merk je toch dat er een bepaalde attitudeverandering ontstaat onder de overgebleven lopers. Je kijkt eens naar elkaar en houdt zelfs even een praatje. Jij bent net zo’n bikkel als dat ik ben! En eigenlijk is dat best wel een mooi ding. Hardlopers hebben nu eenmaal een speciale band. Maar goed. Je mag dus nog een rondje. Nogmaals die steile klim, en je krijgt toch de angst dat je dat vervelende stuk nog een keer mag doen. Maar gelukkig wordt er een kleine lus gemaakt. De lopers die je aan de andere kant van het pad tegenkomt, kun je vriendelijk gedag knikken. En voor je het weet zitten die laatste 9 kilometers er ook al op. Het dorpje is nog steeds gevuld met publiek. En de finish is lekker om de hoek. Wat zijn wij een toppers! De handdoek is voor velen toch een verrassing. Nee, er zit geen medaille bij. Die handdoek is dan maar een doekje voor het bloeden. Je loopt uiteindelijk voor de prestatie. En als je de sportschool in gaat, zul je ze toch her en der herkennen: de GroetuitSchoorl-bikkels. Voor veel mensen is GroetuitSchoorl een test voor de Rotterdam Marathon. Ik hoop dat iedereen lekker heeft gelopen. Zelf heb ik er een PR aan overgehouden. Dankjewel, GroetuitSchoorl! Groetjes terug uit Amsterdam.

P.S. Vlak na de finish start het NK 10 km. Wat een snelle mensen zeg! Van zo’n snelheid kan ik alleen maar dromen. Maar zouden zij ook de schoonheid van het parcours meekrijgen?

IMG_3752