Geplaatst op 14 september 2016

Leuk die nostalgie, maar de outfit moet perfect zijn

Hier op kantoor slingeren hardloopfoto’s van de Dam tot Damloop 1995 en Enschede Marathon 1994. Prachtige nostalgische foto’s. De Dam tot Damloop had nog een bescheiden omvang, met start op de Dam in Amsterdam. Als je wat beter kijkt, vallen vooral de outfits en schoenen op. Witte katoenen t-shirts en veredelde tennisschoenen overheersen. Wat een verademing – letterlijk en figuurlijk – zijn de hardloopmaterialen van nu.

All Stars

Zelf heb ik ooit op een soort van All Stars de Grachtenloop gerend. Negen kilometer Amsterdammertjes en ongeduldige medeweggebruikers ontwijkend op schoenen die nul procent demping gaven. Met losliggende klinkers was het ook nog eens uitkijken voor een verzwikking. Het resultaat: blaren en een week lang kuiten van beton. Met m’n ‘gewone’ sportschoenen was het vaak niet beter.

Vergelijk dat eens met de hardloopschoen van nu. Het begint al met de pasvorm. Mijn Asics DynaFlights zitten als een Italiaans maatpak. Als gegoten. Qua gewicht is er zeker een kilo winst behaald in twintig jaar tijd. De zool is dun en je voelt je voet veren als je je gewicht op de schoen plaatst. De zool ‘plakt’ lekker op het asfalt bij de landing. Wel zo lekker als je achillespezen nog wel eens willen opspelen.

Er is nog een klein detail waar ik persoonlijk heel blij mee ben. Het veterdiploma heb ik nooit gehaald, maar met de elastische veters van de DynaFlight hoef ik niet meer noodgedwongen te stoppen om een losse veter opnieuw te strikken. Een handeling die je helemaal uit het ritme kan halen.

Joggen klinkt veel relaxter, meer ‘The Big Lebowski’ dan ‘Die Hard’

De ontwikkeling van het hardlopen komt terug in de terminologie. In de jaren tachtig, tijdens de eerste hardloopgolf (of was het al de tweede), ging je “joggen”. Eigenlijk wel een cool woord. Het woord hardlopen veronderstelt een ‘inspanning’. Joggen klinkt veel relaxter, meer ‘The Big Lebowski’ dan ‘Die Hard’. Allebei een film met een coole gast in de hoofdrol, maar toch.

Bij joggen ging je ‘cool’, maar niet zo slim gekleed. Joggen deed je in je voetbal-, hockey- of tennisbroek, met daarboven een katoenen t-shirt. Met het gevolg dat je in de herfst en winter algauw een kou op je buik opliep. De vochtafvoer van de polyester sportshirts van die tijd was niet veel beter. Ademende shirts en hardloopjacks had je nog niet. Net zo min als sporthorloges of apps waarop je je prestaties bijhoudt.

Als ik over een maand in Amsterdam aan de start van de marathon sta, hoop ik een combinatie van de coolness van het joggen – met onderweg de mindset van ‘The Dude’. Maar ik ga hardlopen. In een outfit die me optimaal beschermt en droog blijft en op schoenen waarvan ik vergeet dat ik ze aan heb.

Tekst: Hans Pieters

t6f3y_5890_0010266085_fr_aeb