’n fijn Pleurisend

Het is zondagmorgen, 10 april 2016, 8:45 uur. Locatie: Rotterdam Centraal Station. Je kon er in de trein al niet omheen, maar op het station al helemaal niet. Het is al een hele kunst om de marathon te ontlopen. Jawel! Het is tijd voor de Marathon Rotterdam. Waar de weersverwachtingen aan het begin van de week nog bewolking en een regenbuitje voorspelden, was het gelukkig op zaterdag al duidelijk: het zou een stralende dag worden.

De route naar de kleedruimte en kledinginname was duidelijk aangegeven. Het kwam voor velen wat rauw op hun dak dat er ten eerste geen echte tassen-inname was, en ten tweede dat je had moeten aangeven bij de inschrijving of je überhaupt je tas kwijt wilde en/of gebruik wilde maken van de kleedruimte.

IMG_6241

Mantra

Het was wel even wennen, zo’n zonnetje op je bol na zo’n koude periode voorafgaand. Veel lopers hadden de keuze gemaakt voor de korte broek met een shirt met korte mouwen, of zelfs een hemdje. Poncho’s en vuilniszakken konden eigenlijk direct in het startvak al uit. En dan sta je daar. In je juiste startvak. De gezonde spanning zoemt om je heen. De GPS-horloges worden aangeklikt, de laatste plasjes geloosd. En dan begint Lee Towers te zingen. “You ‘ll never walk alone” Kippenvel all-over. Een kanonschot. En los ben je!

Al snel mag je over die prachtige Erasmusbrug. Geen probleem natuurlijk, je bent nog vers. De lange Laan van Zuid door, langs De Kuip. Een paar bochten later en je zit al op 10 kilometer. Voor de estafettelopers het eerste wisselpunt, voor de ‘professionals’, zoals het bord midden op de weg aangaf, de eerste overwinning. Je zit namelijk op een kwart. Je bepaalt hoe je je voelt, en of je al zin hebt om een eerste kleine versnelling te doen. Het lange, smalle en rechte fietspad is een heerlijk punt om te genieten van de zon. Na de eerste lus die je moet lopen op de Slinge volgt er een rondje om het Zuiderpark. De ‘refreshments’ (koude sponsjes) zijn ruim aanwezig en ook de drankposten volgen elkaar netjes op.

In je hoofd het mantra: rustig starten, sterk finishen. Je moet dat hele ‘pleurisend’ nog.

Pace

Voor je het weet zit je al op de halve marathon. En dat betekent maar één ding: binnen niet al te lange tijd mag je opnieuw over de Erasmusbrug. De estafettelopers zorgen ervoor dat je je aan hun pace kunt ophalen. Ondertussen staat de zon recht boven je, en de temperatuur zorgt ervoor dat sommigen het toch wel een beetje te warm krijgen. Er beginnen ook wat mensen te wandelen. De vele toeschouwers, drumbands en deejays langs de weg zwepen alles op. Wat heerlijk dat je zo wordt gedragen door Rotterdam. Opnieuw loop je de Laan van Zuid op, langs de echte finish van de Roparun en hop, daar is ‘ie dan weer. Een kleine lus op de Blaak zorgt ervoor dat je kunt zien hoe de mensen vlak voor en achter jou lopen. De toeschouwers langs de kant laten je zien hoe lekker een biertje kan smaken.

Je weet dat je door moet! Want dat hele enge bos komt er nog aan. Rotterdam-marathonners die jou zijn voorgegaan hebben je al gewaarschuwd. Op 32,5 km duik je het saaiste stuk in: het Kralingse Bos. Maar waarschijnlijk door het goede weer, was daar niks van te merken. Het hele bos stond vol met stralende toeschouwers. Wel is de vermoeidheid wel te lezen op de gezichten om je heen. Mensen schieten in de kramp, her en der staan mensen te rekken tegen een boom of lantaarnpaal.

Roeptoeters

Op het 38-kilometerpunt staat het grote bord van de Marathonsupporter. Stiekem hoop je dat er iemand de moeite heeft genomen om voor jou een berichtje op te nemen. Vanaf dan val je van de ene cheerzone in de andere. Runningcrews van over het hele land staan daar met roeptoeters, confetti, vlaggen en bemoedigende woorden. Je bent al zo ver. Je weet het. Je gaat het halen. Al loop je vanaf daar. Ook dan haal je die Coolsingel. Of hoe sommigen het noemen: de “kewlsingel”. Wat een fijn Pleuriseind heb je al gedaan. Vanaf nu kun je het. Je passeert nogmaals de deejay op de Mariniersweg en door een haag van toeschouwers kun je de finish al ruiken. Je mag onder de Kubuswoningen door. En dan met het laatste beetje kracht probeer je toch nog even alles eruit te halen. Jaaaaaaaa! De finish is daar. Tussen die hoge gebouwen. Op de Coolsingel. Wat was het mooi. Traantjes. Lieve woordjes. Een flesje AA. Een roos en die prachtige medaille. Hij lijkt wel mooier dan vorig jaar. Hij glanst in de zon. Je kijkt naar de medefinishers. We hebben het gedaan! #saltognie? Jawel.

Tekst: Petra Kerkhove