Geplaatst op 11 februari 2016

‘Het is fijn om er niet bij te horen’

Best aardig dat hardlopen, maar ik wil er verder niet bijhoren. Bij dat wereldje, bedoel ik. Dat betekent dat ik op 20 maart 2016 de halve marathon van Utrecht wil lopen zonder hulp van te dure kleding, een Belgische mevrouw in mijn oor of een ‘doorgedesignde’ hartslagmeter. Gewoon omdat het fijn is om er niet bij te horen.

Tekst: Bas Hakker

Niet in de nieuwste kleding
Hoe vaak zie je niet iets te dikke mannen of vrouwen in strak gesneden outfits lopen van 100 euro per vierkante centimeter? Hun hardloopavontuur begint niet – zoals het hoort – met een blokje trimmen, maar met een autoritje naar die hippe winkel waar ze van die kekke shirtjes hebben. En daar strompelen ze dan over straat, hopend dat het allemaal goed komt. Mij niet gezien. Ik trok een maand of vijf geleden mijn wijde tennisbroek uit de kast, wrikte mijn hoofd door mijn vier jaar oude longsleeve van Esprit, rolde één van de ‘vier sokken voor een tientje’ om mijn voeten en duwde mijn tenen in twee tien jaar oude Ascics die een beetje scheef staan (zie foto).

Hardlopen is prima, maar je kan toch ook gewoon normaal doen? Toch?

Download geen app
Niet zo lang geleden las ik ergens een verhaal dat veel hardlopers overtraind raakten. Dat had dus alles te maken met die Evy-achtige apps die je constant aansporen om door te zetten als je niet meer kan. Maar het is toch algemeen bekend dat ‘in het rood lopen’, alles in je lichaam sloopt. In 2006 stopte ik met roken en voor de afleiding ging ik rond een kanaal in Utrecht lopen. Steeds liep ik weer een brugje verder, maar ik viel weer eens knetterhard in dé valkuil van mijn leven: jezelf te serieus nemen als het heel even lekker gaat. En dus kwam er een hartslagmeter en zo’n strakke broek waarmee ik de 10 kilometer-versie van de Marathon van Utrecht veel te snel liep. Sterker nog, daarna heb ik een jaar of negen bijna niet meer gelopen.
Dat moest deze keer anders en ergens las ik dat het verstandig is om normaal te kunnen praten tijdens het lopen. Op die manier blijf je ver weg van de rode streep en bouw je langzaam conditie op. Maar ja, als freelance verhaaltjestikker loop ik altijd om een uur of negen ’s ochtends en dan zijn er nog weinig mensen beschikbaar om gezellig tegenaan te kletsen. En dus zette ik wat lekker meezingbare nummers in mijn Spotify-lijst; een moderne versie van Pop in je Moerstaal. Maar ja, nu loopt er al een maandje of vijf een paar keer in de week een gek rond in de buurt van Houten die alles van De Jeugd van Tegenwoordig, Acda & De Munnik, Youp en Fresku meebrult.

Ik praat niet over trainingsschema’s
Van alle mensen die voorbijkomen in je leven, zijn degene die zichzelf heel serieus nemen het aller-, allerergst. Echte rijken praten niet over geld en echte hardlopers niet over hardlopen. Dacht ik. Voor mij geen trainingsschema met D1 en D2-loopjes, maar het moest allemaal puur op gevoel. Van de autoritjes naar Zeist wist ik dat ‘naar boerderij De Wit’ en terug precies 5 kilometer is, tot de kruising van het Oostromdijkje en de Achterdijk is het 7 kilometer, tot de weg naar Wijk bij Duurstede ongeveer 9 en als je dan nog het lusje naar de loopbrug doet, zit je op 10. Na een maand zou ik 5 kilometer moeten redden, in september de lokale Vlinderloop van 11,1 kilometer, december de 15,5 bij diezelfde maandelijkse loop in Houten en dan zou de halve marathon een paar maanden later vanzelf volgen. En als het allemaal iets anders zou gaan, maakte dat ook niet uit want hé; rock and fucking roll (of zoiets).

Terwijl ik naar huis fiets, bedenk ik dat ik me heb vergist.

Conclusie
Het ging allemaal best goed, zo op mijn eigen manier. In mijn oude lompen (en daardoor genegeerd door de stoïcijnse echte hardlopers) werd ik steeds ietsje beter en sneller. In september regende het keihard, in oktober was ik ziek, maar in november was ik helemaal klaar voor de 11,1 kilometer lange Vlinderloop. Op de bewuste dag betaalde ik de 2,50 euro inschrijfgeld in de kantine van de korfbalclub en wandelde naar de kleedkamer om mijn oude tennisbroek aan te trekken. Terwijl ik me aan het aankleden ben, komt er een man binnen. Hij zegt helemaal niets over mijn rare broek, maar kletst gewoon wat over de natuur en over een blessure. Aardige vent. Na afloop zegt een andere loper zomaar dat hij met vrienden een weddenschap heeft om een marathon te lopen. Ook al zo’n aardige gast.
Terwijl ik naar huis fiets, bedenk ik dat ik me heb vergist. Ik zag helemaal geen dikdoenerij over apps en voedingspatronen, maar rustige mensen die genieten van een praatje met vrienden, de zon en de grenzen die ze een klein beetje verleggen. Maandag toch maar even naar de winkel voor een leuk shirtje.

foto schoenen bas

Over de auteur

Bas Hakker (41) schrijft als journalist voor media als Intermediair, Max Magazine, Voetbal Inside, Discovery Magazine, Frank News en verschillende bedrijven (veel blogs). Met zijn vriendin en twee zoons woont hij in Houten. Om zichzelf een beetje fitter te voelen (en wat af te vallen), loopt hij sinds een half jaartje een paar keer in de week door de polder van Houten. Het is zijn ambitie om eind maart de Halve Marathon van Utrecht te lopen (met ‘de halve’ van Leiden in mei als reservedoel), maar hij twijfelt serieus of dat gaat lukken.