Schiehallion

Stilte is wat me overvalt wanneer ik mijn telefoon weer aanzet. IJskoude stilte, maar ook verbijstering. Het is zaterdagmiddag 14 november rond 12.30 uur wanneer ik eindelijk weer bereik heb op mijn mobiele telefoon. Samen met Björn rijd ik terug naar Glasgow na een schitterend loopavontuur in de Schotse bergen. Ver weg van de beschaving beleefden we onze reis naar de top van Schiehallion. Een berg zoals een kind een berg zou tekenen. Een berg met geschiedenis en karakter. Vandaag was zij ons gunstig gezind. Dat wel.

Mikel Knippenberg en Bjorn Verduijn vlak voor de start

Mikel Knippenberg en Bjorn Verduijn vlak voor de start

‘Schiehallion: een berg met geschiedenis en karakter’

Even lijkt deze belevenis in het niet te vallen bij de actualiteit. Toen wij aan het genieten waren in de vrije natuur vond in Parijs een levensgrote tragedie plaats. Daarom ook de stilte, relativiteit en nietigheid die ik voelde op het moment van aanzetten van mijn mobiele telefoon besef ik nu. Door de social media is Parijs opeens heel dichtbij. We krijgen berichten van verre vrienden die veilig zijn, die nog leven en vrij zijn. Bizar om dat te moeten zeggen in de Westerse wereld. De ‘Highlands’ waar we nu doorheen rijden relativeren, dat gelukkig wel. Maar de race naar de top van Schiehallion is nu zeker ook verankerd in mijn geheugen. Misschien wel juíst door de gebeurtenissen in Frankrijk.

The Scottish Islands Peak Race
Terug naar de vorige mijlpaal in mijn nog jonge leven: De Zestig van Texel in het voorjaar van 2015. Deze tocht markeerde het begin van een nieuwe fase in mijn leven. Een spannende fase, dat zeker. Sinds mijn deelname aan De Zestig van Texel in april en de uitzending van Andere Tijden Sport koos ik voor rust en stilte. De komende maanden blijft dat ook zo heb ik besloten. Dat bevalt prima. De afgelopen zomer werkte ik op Texel en langzaam kwam de focus weer te liggen op een nieuw avontuur in 2016: The Scottish Islands Peak Race (SIPR). Lopen en zeilen aan de Schotse Westkust. De start is in Oban en de finish is in Troon. Daartussen veel zeil- en loopkilometers. Waaronder een aantal bergen en een passage langs ‘The Gulf of Corryvreckan’. Daarover later meer. Daarnaast kriebelde het om eindelijk weer eens goede vriend Björn Verduijn op te zoeken in Schotland. Het liefst voor een goede winterrun in de sneeuw.

Mikel Knippenberg, Schiehallion2

De vergezichten richting Loch Rannoch zijn schitterend

In het weekend van 14 en 15 november leek alles samen te vallen. De winterrun en de introductie bij de organisatie van de SIPR tijdens het jaarlijkse diner in Glasgow. Knip toog naar Schotland, dat moge duidelijk zijn. Om precies te zijn op donderdag 12 november. De weersvoorspellingen waren slecht. Zo hoort het ook in Schotland. Het mooie was dat boven de 3000 voet sneeuw begon te vallen. Precies zoals ik hoopte. Eindeloze weersanalyses volgden en samen kozen we voor de berg Schiehallion. Enerzijds vanwege het weer, maar zeker ook vanwege de naam, het profiel en de betekenis. Natuurlijk, je hebt de Mont Ventoux, L’Alpe d’Huez en vele andere bergen maar juist vanwege die bekendheid is het er vaak te druk. Het voordeel van Schotland is dat dit zelden het geval is.

Bjorn Verduijn Schiehallion

Soms was de sneeuw kniediep, dat maakte de beklimming extra zwaar

‘De weersvoorspellingen waren slecht. Zo hoort het ook in Schotland’

Sir Isaac Newton
Schiehallion laat mij fantaseren over de betekenis en de oorsprong van de naam. Daarin was ik niet de enige. Sommigen noemden Schiehallion sprookjesberg van de Caledoniërs, anderen noemden haar tepel van de maagd. Volgens sommige volksverhalen woedde er een constante storm op deze berg. Op mij komt het over als een sprookjesberg uit de verhalen van Tolkien. Maar Schiehallion zou ook een toverzwaard kunnen zijn of de naam van een eenhoorn wat mij betreft. Verassend is dat ook de wetenschappelijke wereld experimenten heeft uitgevoerd op deze berg. In 1774 gaf Sir Isaac Newton himsélf opdracht om het gewicht van de wereld te bepalen. Hij had dit nodig voor zijn onderzoek naar het bepalen van de zwaartekrachtconstante. Juist dit soort historische gebeurtenissen en verhalen trekt mij altijd aan. De genius loci van het gebied geeft alles context. Ook een op het oog zo eenvoudig hardlooptochtje. Want zo is het letterlijk: iedere tocht een eigen verhaal. Dit keer zou het verhaal beginnen op zaterdagmorgen 14 november. Dat besluit nemen we op donderdagavond na een paar glazen whisky. Zonder ijs.

De afslag naar Schiehallion

De afslag naar Schiehallion

De avond voor de tocht eten we Stroganoff Tagliatelle. Die middag ben ik naar het Sharmanka Kinetic Theatre geweest in Glasgow. Ik kan het iedereen aanbevelen die iets wil leren van de Russische cultuur. Rond 19.30 uur rijden we weg richting Kinloch Rannoch en Schiehallion. We zijn voorbereid op blizzard-achtige omstandigheden. Maar hopen op een waterig zonnetje in de ochtend en afnemende wind. De omstandigheden zijn op dit moment stormachtig en onderweg komen we omgevallen verkeersborden en afgewaaide takken tegen. Voor mij geldt nog steeds: hoe slechter het weer, hoe mooier het avontuur. Dat maakt je weer even mens. Met beide benen op de grond. Een haast therapeutische werking.

Rond het middaguur bereikten we de top. Het woei hard

Rond het middaguur bereikten we de top. Er stond een ijzige wind

‘Hoe slechter het weer, hoe mooier het avontuur’

Snowdrift
Onze tocht voert via Stirling Castle, het William Wallace monument, Dunblane en Crieff. Op een bepaald moment valt het mobiele telefoonnetwerk weg. Nu zijn we echt lekker ver weg denk ik nog. Achteraf besef ik dat ik hierdoor het schokkende nieuws uit Parijs niet mee krijg. Dat kwam pas na ons avontuur een dag later. Misschien was dat maar beter anders waren we misschien rechtsomkeerd gegaan. Rond 22.30 uur parkeren we de Volkswagen California aan de voet van Schiehallion. De wind huilt en trekt aan de campervan, de ijsregens en sneeuwstormen geselen de berg. Ik zie een witte gloed over de berg in het sterrenlicht. Er ligt sneeuw. Jawel.

Binnen is het warm. Buiten stormachtig en ijzig. Betere omstandigheden om te slapen ken ik niet. De wekker staat op 07.00 AM. Om 08.30 AM vertrekken we. Volgens de voorspellingen is onze ‘window of opportunity’ precies tussen 08.00 en 12.00 uur op zaterdagmorgen. Rond die tijd zou er zon zijn en de wind zou langzaam afnemen. Bovendien zou op de top van Schiehallion verse sneeuw liggen. En niet zo’n beetje ook. Dat merkten we later die dag. De route is ‘slechts’ 10 kilometer. Maar veel hiervan gaat door metersdiepe sneeuw. Dat maakt het extra zwaar. Verder zorgt ‘snowdrift’ voor beperkt zicht. Soms is de wind ook hard. Rond windkracht acht. Op de terugweg hebben we wind mee. Dat is luxe. Voor corniches hoeven we niet bang te zijn. Daarvoor sneeuwt het nog niet lang genoeg.

Op het zadel tussen de twee toppen staat een ijzige wind

Op het zadel tussen de twee toppen staat een ijzige wind

Koning Winter
Het eerste deel van de tocht rennen we. Ik krijg al snel een 1500 meter kuchje vanwege de kou en het hoogteverschil. Vandaag klimmen we naar zo’n 1083 meter. We spreken af om bij de sneeuwgrens even op adem te komen en foto’s te maken. De zon komt langzaam op en de vergezichten zijn mooi. De herfst en winter ontmoeten elkaar op de flanken van Schiehallion. Koning Winter heeft de nabijgelegen toppen voorzien van een verse laag poedersneeuw. Af en toe zak ik tot mijn middel in de sneeuw. Björn legt de route vast via zijn GPS op zijn horloge. Handig voor later. Vanochtend zijn we de enigen en ook de eersten op de berg. Een import-Schot en een maffe Hollander. Wie had dat gedacht? We moeten zelf onze route bepalen.

Op de verse sneeuw dansen onze schaduwen

Op de verse sneeuw dansen onze schaduwen

‘Koning Winter heeft Schiehallion voorzien van een verse laag poedersneeuw’

Onze sporen worden langzaam achter ons uitgewist door de verse sneeuwvlokken die vallen. Na ongeveer twee uur bereiken we de top. De omstandigheden zijn heerlijk winters. Het uitzicht is mooi en de wind hard. Tijdens de afdaling zorgt de verse sneeuw voor verassend veel grip. Soms zakken we tot ons middel in de sneeuw. Bijzonder is dat ik helemaal niet bezweet raak vanwege de ijzige wind en sneeuw. Mijn lichaam hoeft niet te zweten. Alleen warm te blijven. Rond het middaguur staan we weer beneden. Een bijzonder avontuur rijker. Wanneer we terugkijken zien we dat de berg zich weer heeft omsluierd met mist en sneeuwwolken. Het weer in Schotland kan snel omslaan blijkt ook nu weer. De berg liet ons even toe en heeft zich weer omsloten met mysterie.

Op de top maken we een gezamenlijke foto

Op de top maken we een gezamenlijke foto. Het fototoestel waait bijna weg

‘De berg liet ons even toe en heeft zich weer omsloten met mysterie’

Nieuwe doelen
Die avond bepaal ik mijn nieuwe doelen. De SIPR in het voorjaar staat hoog op mijn lijstje en op korte termijn de Amsterdamse Heuvelloop op 19 december in het Amsterdamse Bos. Maar eerst ga ik bij terugkomst in Nederland ‘De Leukste Lopen 2016’ lezen. Want ergens op die 116 pagina’s staat vast weer een evenement dat aan mijn aandacht is ontschoten. Kortom weer genoeg loopdoelen en uitdagingen voor het komende jaar.

Link: Garmin Route Schiehallion

Tekst: Mikel Knippenberg, 23 november 2015
Foto’s: Björn Verduijn / Mikel Knippenberg