Geplaatst op 18 april 2009

Strandtraining op blote voeten

De zee is vlak. Zonlicht breekt zo nu en dan door het wolkendek. Op het strand is het stil. Met alleen het tijdloze geluid van voorzichtig brekende golfjes aan de Texelse noordkust. Het is heerlijk vanavond. Voor het eerst bereid ik me voor om deze zomer de roemruchte tocht door de Lairig Ghru te lopen.

Het besluit om te gaan ‘draven’ tussen Braemar en Aviemore nam ik vorig jaar tijdens een etentje in The Winking Owl (Aviemore, Schotland). De route loopt door de fameuze Lairig Ghru. Deze bergpas loopt dwars door de Cairngorm Mountains. Dat betekent 42 kilometer zwoegen door op zijn minst unheimisch gebied, langs stroompjes, over rotspartijen, bospaadjes en niet te vergeten boulders (grote keien, red.)

De legendarische local Alan Smith gaat mij vergezellen. Bij de hillraces van Craigh Dhu, Ballater, Meal a Bhuchaille, Ben Nevis en Skye doet hij altijd mee voor de overwinning. Voor mij zal hij de rol van gids vervullen. Een voorrecht. Deze tocht gaat niet om de overwinning, maar om de beleving. Onze beloning zal ‘piping hot tea’ zijn, vergezeld met scones. Gemaakt met liefde in Reindeer House. Niets meer en niets minder.

Knip zal het goed vinden en genieten
Ik ben hier aan het trainen, ver weg van de mensen en het dagjespubliek dat deze Paasdagen op Texel komt. Dit weekend is ook de 60 en 120 kilometer van Texel. Ik zal op Tweede Paasdag zo af en toe opduiken op het parcours om de lopers een hart onder de riem te steken. Als toeschouwer, dat wel. Knip (Jan Knippenberg, red.) zal het goed vinden en genieten. Daar ben ik van overtuigd. 700 lopers op heilige grond. Top.

Vanavond (vrijdag 10 april) loop ik over het strand naar Paal 28 en de Slufter. Strandtraining op blote voeten, zoals de indianen ook deden. Vroeger. Ik loop zo nu en dan in het licht van de vuurtoren. De Texelse toren gaat binnenkort open voor publiek. Men is gevallen voor commercie en de rust is doorbroken. Ik hoop dat ze weten waar ze aan beginnen.

Het lichaam sputtert nog tegen
Mijn voorbereiding op de tocht verloopt goed, hoewel het lichaam nu nog tegensputtert. Soms wandel ik, want tijdens een hillrace loop je vaak ook in een rustig tempo stukken naar boven: anders blaas je jezelf op. Naar beneden moet je zorgen dat je benen je kunnen bijhouden zodat je niet uit balans raakt.

De volgende training is in het Amsterdamse Vondelpark, op een doordeweekse avond. Of langs de Amsterdamse grachten tijdens schemering. Wie weet. Zoekende naar het contrast, van leven in twee werelden en op twee plekken.

Lopers zitten vaak complex in elkaar. Gelukkig maar. Lastige mensen zijn heerlijke mensen. Maar vanavond: het heerlijke geluid van blote voeten die kletsen langs de vloedlijn op Texel. Dat is voor mij de ware beleving. Soms in de spotlight van die prachtige rode vuurtoren. Op weg naar Braemar.

Mikel Knippenberg