Geplaatst op 5 november 2010

Mikel Knippenberg: The Four Tops

Om 06.30 AM gaat de wekker in Reindeerhouse. Afgelopen woensdag 29 september ben ik aangekomen in Schotland. Via Glasgow ben ik samen met Björn afgereisd naar Aviemore voor een gigantische uitdaging: The four tops of the Cairngorms. ‘No matter what, no matter how.’

Deze zomer ontstond het idee minstens één maand te verblijven in Schotland. Juist oktober is een schitterende maand vanwege enerzijds de schitterende overgang van zomer naar herfst en anderzijds ‘The Rutting Period’ of the Reindeer. Een oude afspraak met Alan & Tilly om eens te voelen en zien hoe de voorbereidingen voor Kerstmis in elkaar steken kon ik zo nakomen. Juist deze periode is erg interessant en druk. Geweldig om mee te maken. Op zaterdag 6 november vind de aftrap plaats in het kosmopolitische Harrods in downtown Londen.

Calculated risks
Afgelopen zomer was de timing ongunstig voor de vier toppen. Tenminste dat dacht ik toen. Nu staat deze uitdaging op het programma voor het eerste weekend. Sámen met Björn. Zaterdagmorgen 2 oktober zal ik om 07.00 AM vertrekken vanuit Reindeerhouse. Braeriach, Cairn Toul, Ben MacDui en Cairngorm wachten. Een schitterende uitdaging. De weersvoorspellingen lijken gunstig. Althans dat zegt men. Later die dag zal ik nog vaak denken aan een warme openhaard en een glas whisky. Waar ben ik in godsnaam aan begonnen? Ben ik gestoord? Voor menigeen wel, wij weten wel beter. ‘Calculated risks’, daar gaat het om.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Obsession
Gisteravond zijn we na een rit van 4 uur aangekomen in Reindeerhouse. Na een inhoudelijke discussie hebben we besloten te kiezen voor licht materiaal net als tijdens onze tocht door de Lairig Ghru vorig jaar. Snelheid is veiligheid. Om 07.30 AM parkeert Bjön de zwarte Saab op het Sugar Bowl carpark. ‘Obsession’ van de Rolling Stones schalt over het parkeerterrein in de vroege ochtend. Ik heb nog net de tijd om mijn Irn Bru achterover te slaan.

Onze eerste etappe voert ons over Utsi’s Bridge, langs de Reindeer Enclosure, door Chalamain Gap naar de Lairig Ghru. Het waait verschrikkelijk, maar het verloopt voorspoedig. Chalamain Gap staat bekent als Windy Gap en dat klopt vandaag: Het is stormachtig hier. Gelukkig zijn we nog fit en sterk aan het begin van de dag. We dalen af naar de Lairig Ghru en komen langs de Sinclair Memorial waar ik vorig jaar nog liep. Vanaf nu begint de steile klim naar het arctische plateau bovenop Braeriach. We hebben wind tegen en het is mistig. Soms verliezen we elkaar uit het oog. Navigeren is moeilijk hier. Alles lijkt op elkaar. Noord, zuid, west of oost. Ik weet het niet meer. Gelukkig ken ik het gebied hier goed en al snel staan we bovenop Braeriach. Als we Garbh Coire aan onze linkerhand houden komen we vanzelf langs Angel’s Peak en Cairn Toul. Ons tweede doel.

Ik herken The Fall’s of Dee en The Well’s of Dee. Vanaf hier stroomt het water naar Aberdeen uiteindelijk uitmondend in de Noordzee. Dit betekent dat we halverwege Angel’s Peak en Braeriach zijn. Bovenop op Einich Cairn. Normaal kom je hier rendieren tegen maar vandaag is het zicht minimaal. Het doet spookachtig aan. Soms breekt het wolkendek heel even en is oriëntatie weer mogelijk. Er zijn zelfs windstiltes. WOW. Ik zie Lochain Uaine. Dat betekent dat we vlakbij Angel’s Peak en Cairn Toul zijn.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ALLES LIJKT OP ELKAAR. ZONDER KOMPAS ZIJN WE VERLOREN. HELAAS MAKEN WE EEN KLASSIEKE FOUT: WE LOPEN EEN RONDJE OM DE TOP EN RAKEN GEDESORIËNTEERD.

The Grey Man
Na Cairn Toul wacht ons een verschrikkelijk steile afdaling. In deze condities zelfs angstaanjagend. Overal zijn gaten, rotsblokken en riviertjes. Vandaag kost het ons meer dan een uur om weer beneden in de Lairig Ghru te komen. We vergeten één ding: we moeten ook nog over die verdomde River Dee. Vanwege hevige regenval is dit een uitdaging van jewelste. IJs- en ijskoud bovendien. Blote voeten op ijskoud graniet, slijmerige hei en modder. Niet echt comfortabel. Adrenaline schiet door mijn lichaam. Dat gelukkig nog wel.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het begint nu ook nog te regenen en de tijd dringt. Het is 13.30 uur. Nog 6 uur en het is donker. We besluiten zuidwaarts te lopen richting Corrour Bothy en Devil’s Point. Op zoek naar het begin van de Tailor’s Burn. Ons enige aanknopingspunt voor de beklimming van Ben MacDui. Vanaf nu is navigatie heel erg lastig vanwege extreme mistvorming. We klimmen naar het plateau en maken grapjes over zeer ervaren berggidsen die zelfs hier de weg kwijtraakten en uren ronddoolden op het plateau. Dat hadden we beter niet kunnen doen.

 

 THE GREY OLD MAN OF BEN MACDUI’ LOERT EN VERVLOEKT OOK ONS. MAAR DAT WISTEN WE TOEN NOG NIET.

Om 15.30 uur staan we op de top. Mijn linkerbeen doet pijn door een val tijdens de afdaling van Cairn Toul. Alles lijkt op elkaar. Zonder kompas zijn we verloren. Helaas maken we een klassieke fout: we lopen een rondje om de top en raken gedesoriënteerd. Zelfs het kompas vertrouwen we niet meer. Een dertigtal angstige minuten volgen. Ruim 4 uur van de bewoonde wereld en volledig gedesoriënteerd. Voor ons gevoel lopen we rondjes. Onze vriendschap wordt op de proef gesteld. We vervloeken alles en iedereen. Keuzes moeten gemaakt worden. Tijd is er niet meer. We besluiten een klassieke methode te hanteren: volg een rivier en houdt deze aan je rechterhand. Op deze wijze gaan we naar beneden en komen we vanzelf onder het wolkendek. Daarna kunnen we ons heroriënteren. Het lukt wonderbaarlijk. Echter staan we weer in de Lairig Ghru. ‘Oh my God’ denk ik. Nog steeds erg ver van huis.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

WAT EEN AVONTUUR. WAT EEN BELEVING. DIT IS NOG MAAR HET BEGIN…

Terugweg
We besluiten als de bliksem terug te gaan naar de bewoonde wereld. Via de Lairig Ghru en Chalamain Gap. Over een uur wordt het donker en onze weg ligt bezaait met hindernissen. Veel stenen zijn gelukkig wit en reflecteren de laatste zonnestralen. Lang kan ik zo doorgaan. Björn heeft gelukkig een ‘head-torch’ en zo is ook Chalamain Gap met zijn rotsblokken en harde wind geen onoverkomelijke hindernis. Rond 22.30 uur passeren we Utsi’s Bridge en om 23.00 uur zijn we terug in Reindeerhouse. Doorweekt, uitgeput maar voldaan drinken we een glas whisky. Alan zou ons pas gaan zoeken na twee dagen. Een blijk van vertrouwen besef ik later. De dag was lang. Wat een avontuur. Wat een beleving. Dit is nog maar het begin…

Mikel Knippenberg