‘Van hardlopen krijg je ideetjes, maar zijn ze goed?’

Niet zo lang geleden las ik dat hardlopen de creativiteit in positieve zin kan beïnvloeden. Op zoek naar een briljante ingeving? Trek snel je hippe patta’s aan en draaf lekker door de duinen.

Tekst: Bas Hakker

Foto: René van den Brandt

Nu ben ik helemaal geen wetenschappelijk denker die honderdduizend tegenargumenten verzint bij elk schijnbaar feitje dat zich aandient, maar een beetje kritische blik is nooit zo slecht (in deze onzekere tijden). Het leek me een aardig idee om in de praktijk te testen wat er overblijft van zo’n stelling dus trok ik mijn schoenen aan voor het vaste zondagblokje langs het water, via de hockeyvelden en terug via het winkelcentrum. Na afloop schreef ik alle ingevingen op en dan maar kijken of er iets aardigs tussenzit.

Een clubje voetballende freelancers
Terwijl ik langs de hockeyclub strompel, bedenk ik een clubje van voetballende freelancers. Dus geen ingewikkelde borrels op saaie gemeentehuizen, maar met alle freelancers en ondernemers uit het dorp een lekker potje voetballen. Er komt een ‘WhatsApp groepje’ en we komen elke maandagochtend bij elkaar op het lege hockeyveld. Iedereen is welkom, na afloop een bak koffie in het clubhuis en daarna weer gewoon aan het werk. Als het niet nuttig is dan is het in ieder geval gezellig.

Een column over Marcel van Roosmalen
Marcel van Roosmalen is een journalist die vooral excelleert in reportages. Hij heeft ergens onderweg (bij Intermediair) een stijl gevonden die de mix van ijdelheid en kwetsbaarheid van mensen perfect weergeeft; dat deed hij bijvoorbeeld virtuoos in zijn geweldige serie boeken over voetbalclub Vitesse voor Hard Gras. Nu schrijf ik ook wel eens een reportage, maar die zijn lang zo goed niet als die van Marcel van Roosmalen. Dat heb je soms in het leven. Het vervelende is alleen dat alle hoofdredacteuren niets liever willen dan een echte ‘Van Roosmalen’. En als je dan een keer met een leuk reportage-idee komt, zeggen ze: alleen van het niveau van Van Roosmalen graag. En dat is onmogelijk want je hebt nu eenmaal altijd een Johan Cruijff op het middenveld terwijl elders de Sjaken Troost en Stanley Brards ook hun best doen om een beetje een aardige voorzet af te leveren. Dat geeft niks. Terwijl ik langs de Politiepaardenstallen loop, bedenk ik de openingszin voor mijn column over deze geweldige schrijver die soms de markt voor de ‘repokrabbelaars’ een beetje verpest; Marcel van Roosmalen is een eikel.

Een boerenspeeltuin in Houten
In het oosten van het land heb je veel boerenspeeltuinen. Dat zijn oude boerderijen die vroeger floreerden met koeien, bloemen, bieten of kaas, maar nu proberen de eigenaren het hoofd boven water te houden met een maïsdoolhof of het werpen van een zakje zand op een of ander Oudhollands dartbord. Voor een euro of vier kunnen kinderen zich daar prima vermaken, weer eens wat anders dan dik dertig euro neertikken voor De Efteling. Waarom vraag ik niet aan de familie De Wit, de boerderij waar ik doordeweeks altijd langsloop, of ze hun drie verdwaalde geiten en biologische hangop willen inruilen voor een geweldig succesvolle speelboerderij?

Een antiboek voor freelancers
Terwijl een behoorlijk forse meneer mij moeiteloos voorbijloopt, bedenk ik een boek met keiharde valkuilen als freelancer. Natuurlijk zijn er honderden naslagwerken met duizenden tips in dat genre, maar er zijn maar weinig eerlijke exemplaren. Over dat dezelfde mensen de ene dag je vriend zijn en een dag later je vijand, dat iedereen van alles gratis wil en dat het vooral om creativiteit gaat. Geen boek als Facebook met een leven vol feesten, wijn, fonteinen om met Martin Buitenhuis te spreken, maar een werkhulpboek zoals het leven is; soms een groot feest, soms onvoorspelbaar en ook wel eens vervelend omdat niet iedereen het beste met je voor heeft.

Een Waanzinnige Boomhutpretpark
Terwijl ik op de stationsklok zie dat wandelen ook een prima optie was geweest, bedenk ik: waarom is er geen ‘De Waanzinnige Boomhutpretpark’? De Waanzinnige Boomhut is een geweldige serie kinderboeken waarin Andy en Terry avonturen beleven in hun eigen… boomhut inderdaad. In die hut komen bijvoorbeeld chocoladefonteinen, marshmallowmachines en een babydinoknuffeltuin voor. Wat zou het tof zijn als er in elke grote of middelgrote stad van Nederland een verdieping of vier van zo’n boomhut zou komen als pretpark. Maar ja, waar haal je vanuit het niks 50 leegstaande gebouwen vandaan op een A-locatie in de stad, makkelijk bereikbaar met OV waar je per plek zo’n verdieping of vier tot je beschikking hebt? Zo’n plek waar kinderen met een speciale NS-treinkaart het hele land door kunnen reizen zodat ze alle 200 verdiepingen van ‘De NS Boomhut’ van hun lijstje kunnen schrappen.

Conclusie
Niet slecht op het eerste gezicht, vijf ideetjes voor iets langer dan een uurtje hardlopen. De hypothese dat hardlopen goed is voor de creativiteit volledig onderbouwd zou je kunnen beweren, maar dat is te gemakkelijk. Zo’n boek waarin alles mislukt wil niemand lezen, van boerenspeeltuinen heb ik geen verstand, Marcel van Roosmalen schijnt een hele aardige gast te zijn (dus laat hem lekker zijn leuke repo’s schrijven) en dat voetbalveldje lijkt me ook een heleboel geregel (waar ik behoorlijk moe van zou worden, zou Kieft zeggen). Tja, van hardlopen krijg je ideetjes en dat komt vooral omdat je gewoon te moe bent om ook nog daarbij te bedenken of zo’n idee wel kansrijk is. Maar voor dat Boomhutplannetje ga ik toch even de NS en de curator van de V&D bellen.

Tekst: Bas Hakker

Foto: René van den Brandt