dam tot damloop 2017
Geplaatst op 18 september 2017

Vrolijke déjà vu bij de Dam tot Damloop

De Dam tot Damloop is een jaarlijks feest der herkenning. Zo lang als ik meedoe, en dat zijn al heel wat jaren, kan ik me niet herinneren dat er veel is veranderd. Gelukkig niet, zou ik bijna zeggen.

Bijna zou ik niet meedoen, dit jaar. Maar opeens was er deze week toch een plek vrij. Dus stond ik zondag aan het begin van de middag met een tas bij de kledingafgifte om me met honderden anderen richting de start te begeven. De start zelf is altijd een kippenvelmomentje. Opzwepende muziek, wat aanmoedigen van de speaker en gaan! Een klein stukje Prins Hendrikkade en linksaf de IJtunnel in. Die eerste bocht vind ik altijd een fijne. Familieleden en vrienden hebben zich daar verzameld om hun keel schor te schreeuwen. Heerlijk!

Vrolijke chaos

De tunnel in, Braziliaanse drumband (of is het Japans) en bergaf, is altijd een vrolijke chaos, tenzij je een PR in je hoofd hebt en je je door de massa heen moet werken. Ik had geen haast. De tunnel is altijd veel langer dan je in je hoofd hebt, net als het stuk daarna. En net als aan heel Amsterdam Noord (Buiksloterdijk, Landsmeerderdijk, Kadoelenweg) geen einde lijkt te komen. Pas na 9 km ben je zo’n beetje de stad uit.

Damloop

Het stuk tussen de 10 en 13 km is waarschijnlijk voor de meeste deelnemers geestelijk het zwaarst. Wat industrie en zo. Zelfs de muziek langs de kant helpt daar niet aan. Daarna passeer je het bordje ‘Zaandam’ en weet je dat de finish in zicht is. Wat daar enorm mee helpt is de gezelligheid op de dijk – veel bier en witte wijn, smartlappen op maximaal volume. Die laatste kilometer, over de dam en verder, neem je dan op de koop toe.
Hans Pieters